Uncategorized

Ik ga je niet missen

Here’s something new; a fictional story, in Dutch! This is my entry for Limnisa’s short story competition – with a chance of winning a writing holiday in Greece. For anyone interested in joining as well, here is the link to their website. I believe they accept both Dutch and English written stories.
http://www.limnisa.com

Ik ga je niet missen

Liefde is in vrijheid kiezen nooit meer vrij te zijn. Niet meer te hóeven kiezen. Nergens aan te hoeven ontsnappen. Zo had Bea meer dan 30 jaar geleden uit liefde gekozen voor een bestaan met hem. En nu, nu haar lichaam haar in de steek had gelaten, plukte ze daar nog steeds de vruchten van. Martin was bezig de houtblokken in de haard op te stapelen en aan te steken. Hij zat gehurkt en voelde de aanwezigheid van Bea achter zich. Bijna zo warm als het vuur dat voor hem ontvlamde.

‘Zo, dit is veel fijner hè.’ zei hij, toen hij zich naar haar omdraaide. Bea zat wat ingezakt in haar rolstoel. De plooien van haar gele rok vielen over haar knokige knieën. Haar dunne enkels staken er als sprieten onderuit, haar voeten gestoken in schaapswollen sloffen. Haar lievelingstrui van lichtroze kasjmier accentueerde haar leeftijd. Langs haar voorhoofd vielen grijze krullen, maar haar nek was onbedekt.

‘Ach meisje, meisje, zorg toch eens wat beter voor jezelf,’ mompelde Martin terwijl hij een dekentje van de bank trok en liefdevol om de schouders van zijn vrouw legde. Hij haalde hem hoog op om haar hals toe te dekken, waarna hij haar een kus gaf op haar koude wang. Zijn blik viel op het bord met eten dat naast haar op de bijzettafel stond. De spruitjes die hij met aandacht had gekookt lagen er ongelukkig bij.

‘Je eet niet genoeg lieverd.’ merkte hij op. Het had geen zin om aan te dringen, Bea was altijd haar eigen gang gegaan. De enige keer dat hij haar onzeker had gezien was de avond voor hun huwelijk geweest. Ze had uren met haar boek op de bank gezeten, maar had geen bladzijde omgeslagen. Hij had de dikke pil uit haar handen genomen en gevraagd wat het was dat haar dwars zat.

‘Hoe weet je nou of dit voor eeuwig is?’ had ze hem gevraagd. Ze had hem niet aangekeken. ‘Wat als je zomaar verliefd wordt op de volgende mooie vrouw?’

‘Ja maar schat, jij bent altijd de volgende,’ had hij zonder twijfel geantwoord.

Martin schrok op van de huistelefoon. Er werd niet vaak gebeld. Met rappe tred liep hij naar het apparaat. Het was de woningbouwvereniging, voor een zogeheten gas- en elektriciteitscontrole. Ze wilden graag een afspraak inplannen om langs te komen.

‘Dat lijkt me geen goed idee meneer,’ zei Martin. ‘Ziet u, mijn vrouw is ziek en kan niet veel hebben.’ Hij draaide zijn rug naar Bea, die nog altijd roerloos in haar rolstoel zat.

‘Ik wil u er vriendelijk op wijzen dat wij al maanden met u in contact proberen te komen, per post en e-mail,’ werd er aan de andere kant van de lijn aangedrongen. ‘Of wij langs komen is niet optioneel. Wij zijn bij de wet verplicht te waarborgen dat u in een veilige omgeving verblijft.’

‘Ik gebruik geen e-mail,’ antwoordde Martin. Zijn stem klonk nu zachter. Met een pen kraste hij heen en weer op het notitieblok dat naast de telefoon lag. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. De man schraapte zijn keel en probeerde het nogmaals.

‘We hebben deze week nog een paar mogelijkheden. Ik zou morgen al een van mijn collega’s naar u toe kunnen sturen. Het is zo gepiept.’

‘Nee! Hoort u!’ zei Martin ferm, waarna hij de hoorn op de haak gooide. Hij slaakte een diepe zucht, keerde zich om en liep met forse stappen richting de keuken.

Op het aanrecht stond een blik limonadesiroop, aardbeiensmaak. Martin pakte twee glazen uit de kast en vulde ze met een dikke rode laag. Hij voelde of het water uit de kraan koud genoeg was en lengde de limonade zorgvuldig aan. Nadat hij de drankjes op het dienblad had gezet maakte hij aanstalten om weer terug te keren naar de woonkamer. In de deuropening bleef hij even staan. Met zijn rechterhand reikte hij in zijn achterste broekzak en haalde er twee pillen uit. Een rode en een blauwe.

‘Ja, schat, ik kom al!’ riep hij luid terwijl hij beide pillen in een van de glazen gooide, waarna de inhoud lichtjes begon te bruisen. Hij legde zijn hand op het glas en bracht het naar zijn vrouw toe.

‘Wel genoeg blijven drinken hè lieverd,’ zei hij. ‘Je moet goed drinken van de dokter.’

De volgende middag werd er hard aangeklopt. Martin liep naar het raam en keek door de witte vitrage. Een man in een bedrijfspolo en met een donkere pet op stond voor de deur. Op zijn borst prijkte een naamplaatje. Martin kon het net niet lezen.

‘Meneer Lazarom, bent u daar? Hallo?’ vroeg de man.
Martin haastte zich naar zijn vrouw, die voor de tv zat. Haar lievelingsprogrammaBlauw bloed stond op vol volume aan. Er werd weer aangeklopt.

‘Wacht even, wacht even!’, riep Martin, terwijl hij de wielen van de rolstoel snel over het kleed probeerde te duwen.

‘U bent van de woningbouwvereniging?’ Martin opende de deur en wees de man met een vriendelijk gebaar naar binnen. Hij kon wel een rondleiding geven, maar ze zouden zachtjes moeten zijn, aangezien zijn vrouw lag te slapen. De man knikte en haalde zijn schrijfblok tevoorschijn. Via de huiskamer liepen ze naar de slecht verlichte hal, behangen met zwart-wit foto’s en gedateerde prentjes. In een hoek lag een stapel ongeopende brieven. De man keek ernaar en fronste zijn wenkbrauwen. Hij zette zijn gezicht weer op neutraal toen hij merkte dat Martin hem observeerde. Ze vervolgden hun weg naar de keuken, de studie en logeerkamer. Toen alles, behalve de slaapkamer, was geïnspecteerd, gaf Martin de controleur een klop op zijn schouder.

‘Zo, u heeft uw werk weer goed gedaan voor vandaag.’
De man aarzelde. ‘Ik vind het heel vervelend, maar ik zal toch ook even de achterste kamer moeten controleren.’ Hij klikte een paar keer met zijn pen.

‘Achterin hoeft u niet te zijn, dat is de slaapkamer. De verwarming werkt prima daar, ik slaap er immers elke avond.’ lachte Martin.

De man keek peinzend. Martin staarde hem recht aan.

‘U weet hoe de vrouwtjes zijn als ze uit hun schoonheidsslaap worden gewekt. Dat wordt bonje. Dat wilt u toch niet op uw geweten hebben hè?’

De Apeldoornse Courant – 9/11/1989
Op acht november 1989 werd het lichaam van Beatrice Lazarom aangetroffen aan de Westerzijde 7, te Apeldoorn. De politie kwam polshoogte nemen nadat een werknemer van de woningbouwvereniging alarm had geslagen. Deze persoon, die anoniem wenst te blijven, verklaart dat zijn team al tijden in contact probeerde te komen met de bewoners van het adres.

‘We hadden onderling al gegrapt of deze mensen nog wel leefden’, aldus de werknemer, ‘op die leeftijd zijn het toch mensjes van de dag’. Toen hij tijdens een controle door het raam van de voordeur had gezien dat iets wat op een ‘hoopje vrouw’ leek in een rolstoel werd weggebracht, en hij vervolgens niet toegelaten werd in de kamer waar zij zogenaamd lag te slapen, was hij wantrouwig geworden. Van onze bron bij de recherche hebben we begrepen dat mevrouw Lazarom al jaren geleden moet zijn overleden. Het stoffelijk overschot van mevrouw Lazarom werd in de slaapkamer aangetroffen. ‘In heel mijn carrière heb ik nog nooit zo’n tafereel gezien,’ wordt ons medegedeeld. ‘Voor de TV vonden wij in een rolstoel het gemummificeerde lijk van een vrouw. Ze was gehuld in schone kleren, met op haar schoot een nog warme maaltijd’. Over de doodsoorzaak van de vrouw is nog niks bekend. Wel is bij de autopsie gebleken dat al haar organen waren verdwenen en in haar buikholte werden een hoop pillen in gekleurde omhulsels gevonden. 
Dhr. Lazarom, inmiddels gearresteerd, was volgens de politie verward en leefde al jaren als een kluizenaar. Volgens de medewerker van de woningbouwvereniging sprak hij over zijn vrouw alsof ze nog in leven was.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s